Mikroskopia szerokokątna oświetla całe pole widzenia równomiernie, umożliwiając jednoczesne wykrywanie przez kamerę sygnałów fluorescencji zarówno w polu ostrości, jak i poza nim. Jest to najpowszechniejsze podejście do obrazowania fluorescencyjnego, szeroko stosowane w obserwacji hodowli komórkowych, obrazowaniu skrawków tkankowych znakowanych fluorescencyjnie oraz w badaniach przesiewowych o wysokiej przepustowości. Jej zalety, takie jak prostota i szybkość obrazowania, sprawiły, że stała się standardową techniką w podstawowych badaniach nauk przyrodniczych oraz na zautomatyzowanych platformach mikroskopowych.

Ponieważ jednak całe światło z próbki – w tym sygnały nieostre – jest zbierane jednocześnie, obrazowanie grubych preparatów lub próbek gęsto znakowanych może skutkować znacznymi zakłóceniami tła i obniżonym kontrastem. Aby sprostać tym wyzwaniom, kamery mikroskopowe muszą charakteryzować się wysoką czułością i niskim szumem odczytu, aby niezawodnie wykrywać słabe sygnały fluorescencji, szerokim zakresem dynamiki, umożliwiającym jednoczesne rejestrowanie zarówno jasnych, jak i ciemnych obszarów, oraz dużym polem widzenia, umożliwiającym efektywne pokrycie rozległych próbek.